Duygular, zihnin en büyük demagoglarıdır. Bir anlık öfke veya hüzün, kendini evrensel bir hakikatmış gibi pazarlar; oysa sadece biyokimyasal bir gürültüden ibarettir. Duygu, olgunun kendisi değil, zihnin o olguya giydirdiği geçici ve kusurlu bir elbisedir.
Eğer kurallar net ve sert olmazsa, zihnin kendi yarattığı bu hayaletlerin kölesi olur. “Hissediyorum, öyleyse doğrudur” mantığı, entelektüel bir intihardır.
Başarız hissetmen, senin başarısız olduğun anlamına gelmez; sadece zihninin o anki veri işleme kapasitesinin çöktüğünü gösterir. Hakikat, hislerin titrek zeminin de değil, nesnel analizin sert kayasında olur.
Duygular, tıpkı piyasadaki spekülatif hareketler gibidir; sabah yükselir, akşam çöker. Bu dalgalanmalar “gerçeklik” muâmelesi yapmak, bir kumardan farklı değildir. Eğer bir duygu 5 dk sonra değişebiliyorsa, o duygu nasıl olur da senin kalıcı gerçeğini temsil edebilir? Değişen, hakikat olmaz.
Duyguyu hisset ama ona biat etme. Onu bir nesne gibi karşına al ve sorgula. “Şu an yetersiz hissediyorum” demekle “Ben yetersizim” demek arasında fark, efendi ile köle arasındaki farktır. Duyguyu misafir et ama evin anahtarını ona teslim etme.
Zihin, kendi yarattığı cehennemde yanmaya meyillidir; ama bu yangını söndürecek olan yine zihin soğuk ve mesafeli mantığıdır. Kurallar net olmalı;
Hissetmek, bilmek değildir. Bilgi, kanıta ve sarsılmaz mantığa dayanır; hisler ise rüzgarda savrulan toz bulutlarıdır.
Arzu Bir Fonksiyondur, Hakikat Değil
Yaşanan o büyük tutkular, zihninin kimyasal bir oyunundan ibarettir. Eğer bir duygu beni ele geçiriyorsa, o benim efendim olmaya çalışıyor demektir.
Duygusal şemalar insanı “hep böyle olacak” illüzyonuna sürükler. Oysa gerçek bir zihin bilir ki; hiçbir duygu mantığın soğuk analizine dayanacak kadar dirençli değildir.
Kalp Bir Pompadır, Zihin ise Hükümdar
Duygularına teslim olan adam, rüzgarın estetiği yöne savrulan bir yapraktır. Hiçbir tutku, mantıksal ilkelerden geçemez.
Dünya önce, zihinde inşa edilir. 
Yorum bırakın