Şafağın sökmesi, sadece güneşin ufuktan yükselişi değil; varlığın yokluktan, bilincin ise derin uykunun karanlığından sancıyla doğuşudur. Sabahın o gri ve tekinsiz alacakaranlığı, bir eşiktir; zıtlıkların birbirini boğazladığı o dar geçittir.
Karanlık bitmemiştir, ışık ise henüz tam egemen değildir. Bu, hakikatin henüz form kazanmadığı, her şeyin “oluş” aşamasında olduğu en tehlikeli ve en saf andır.
Güneş doğarken gölgeler en uzundur; bu, hakikatin en çok saptırdığı ama aynı zamanda en belirgin olduğu ironik bir zamandır. Eğer gerçeklik bir illüzyon ise, sabahın sisi bu illüzyonun dikiş izlerini görmemize olanak sağlayan o kısa, teknik arızadır.
Sabah, varlığın en çıplak ve en acımasız olduğu andır. Gece boyunca sığınılan rüyaların ve karanlığın sunduğu o sahte güven hissi ilk ışık hüzmesiyle birlikte paramparça olur. Şafak vakti bir uyanıştan ziyade bir “infazdır”; geceye dair ne varsa ışığın keskin kılıcıyla doğranır.
Sabahın sessizliği bir huzur değil, fırtına öncesi bir gerilimdir. Işık, nesnelerin formunu belirginleştiren aslında onların sınırlarını çizer ve hapseder. O an, zihnin en sert ve en berrak olduğu kırılma noktasıdır.
Geometrik kusursuzluk, evrensel akışla uyumlanı sağlar. Hareket dışarıda, güç içeride birikir. Sabahın ilk ışığıyla verileri kağıda, mürekkeple işle. Elin kağıda sürtünmesi, maddeyle kurduğun ilk gerçek temastır. Yazdığın her plan, evrenin dokusuna atılmış bir imza hükmündedir…
Dünya önce, zihinde inşa edilir. 
Yorum bırakın